Bharatanatyam

zwany jest również tańcem świątynnym. Pochodzi z południa Indii, ze stanu Tamil Nadu, gdzie niegdyś tańczony był w świątyniach przez poślubione bogu tancerki świątynne devadasi. Devadasi swym tańcem wielbiły boga, opowiadały wiernym historie o bóstwach i znanych bohaterach zaczerpnięte z bogatej mitologii hinduskiej. Stąd w tańcu wiele elementów narracyjnych, w których ważne są gesty rąk (hasta) przedstawiające treść śpiewaną przez wokalistę oraz mimika twarzy, zwana w tańcu abhinaya lub bhava, która odzwierciedla emocje przedstawianych na scenie postaci. Trzecim istotnym elementem tańca jest rytm, który tancerki podkreślają uderzając o ziemię stopami ozdobionymi dzwonkami ghungru.
Obok aspektu narracyjnego zwanego nritya w tańcu klasycznym wyróżnia się aspekt abstrakcyjny, czysty taniec zwany nritta.

 

Nazwa bharatanatyam odzwierciedla istotę tego tańca. Jest to złożenie pierwszych sylab pochodzących od trzech wyrazów:

 

BHA od bhava – emocje
RA od raga – melodia, nastrój
TA od tala – rytm

 

Bharatanatyam charakteryzuje precyzja ruchu, połączenie siły i wytrzymałości z delikatnością, wręcz łagodnością i kobiecym wdziękiem, jakimi tancerka musi się wykazać.

 

 

Kathak

jest jednym z klasycznych tańców Indii. Rozwijał się wśród bardów (katha to opowiadanie) wędrujących po Indiach Północnych już w pierwszych wiekach naszej ery. Do dziś częścią kathaku jest opowiadanie historii, głównie z mitologii, za pomocą gestów i mimiki. W czasach późniejszych taniec ten stał się tańcem dworskim. Rozwinął się drugi bardzo ważny aspekt kathaku, którym są stepy. Dziś przedstawienie kathakowe jest połączeniem części narracyjnej z częścią rytmiczną, z charakterystycznym stepowaniem do złożonych rytmów i energicznymi obrotami. Podobnie jak w innych tańcach indyjskich, tańczy się boso, a na kostkach zawiązuje się sznur dzwonków ghungru.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Odissi

jako jeden z klasycznych tańców indyjskich pochodzi z wschodnich Indii, ze stanu Orissa. Początkowo był kombinacją trzech styli: Mahari (taniec tancerek świątynnych), Nartaki (tańczony na dworze królewskim) oraz Gotipua (taniec młodych chłopców). Nartaki został jednak zapomniany i dzisiejsze odissi składa się już tylko z dwóch stylów: z jednej strony delikatnego, pełnego wdzięku i gracji Mahari, a z drugiej żywego i energetycznego Gotipua. Taniec ten charakteryzuje idea tribhangi -  tzw. trójzgięcia oraz niezależnego ruchu głowy, tułowia i bioder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Taniec Bollywoodzki

jest indyjskim tańcem wykorzystywanym w sztuce filmowej Bollywoodu.
Inspirowany jest elementami klasycznych tańców indyjskich (kathak, bharatanatyam, czy kuchipudi), folklorem indyjskim (gudżaracki taniec dandiya, czy pendżabska bhangra), tańcem orientalnym i współczesnymi formami tańca zachodniego (np.  hip-hop).
Jego zróżnicowana dynamika i zmieniający się nastrój podparte są elementem narracyjnym, charakterystycznym dla klasycznych form tańca indyjskiego. Gesty rąk przedstawiają treść utworu śpiewanego przez tancerzy. Mimika, podobnie jak w tańcu klasycznym, podkreśla emocje bohaterów. Uroku tańca dopełnia bogactwo strojów i kolorów oraz ogromna liczba tancerzy, którzy synchronicznie i perfekcyjnie wykonują nawet najdrobniejsze gesty.